۵ اشتباه رایج که ناخواسته استقلال کودک را از بین می‌برد

۱. انجام دادن کارهایی که کودک خودش می‌تواند انجام دهد
«بده من انجامش بدم، طول می‌کشه.»
این جمله احتمالاً برای همه ما آشناست.
کودک می‌خواهد لباس بپوشد، بند کفشش را ببندد، لیوان آبش را بردارد یا وسایلش را جمع کند؛ اما چون انجام دادن این کارها توسط ما سریع‌تر و تمیزتر است، وارد عمل می‌شویم.
مشکل اینجاست که کودک فرصت تمرین کردن مهارت را از دست می‌دهد.
اگر کودک توانایی انجام کاری را دارد، لازم نیست همیشه آن را از او بگیریم.
گاهی باید چند دقیقه بیشتر صبر کنیم و اجازه دهیم خودش امتحان کند.
در رویکرد مونتسوری، محیط به گونه‌ای آماده می‌شود که کودک بتواند متناسب با سن و توانایی‌اش تا حد امکان مستقل عمل کند. 

۳. انتخاب کردن به جای کودک
«این لباس رو بپوش.»
«این غذا رو بخور.»
«این اسباب‌بازی رو بردار.»
اگر تمام انتخاب‌های کودک را ما انجام دهیم، او فرصت کمی برای تمرین تصمیم‌گیری خواهد داشت.
البته قرار نیست کودک برای همه چیز تصمیم بگیرد.
اما می‌توانیم در موقعیت‌های مناسب، انتخاب‌های محدود و واقعی در اختیارش بگذاریم:
«لباس آبی رو می‌خوای یا سبز؟»
«اول کتاب بخونیم یا مسواک بزنیم؟»
این انتخاب‌های کوچک به کودک کمک می‌کنند تجربه کند که نظر و تصمیم او اهمیت دارد.

۴. ترسیدن از اشتباه کودک
گاهی آن‌قدر نگران اشتباه کردن کودک هستیم که قبل از اینکه اتفاقی بیفتد، دخالت می‌کنیم.
«نکنه بریزه!»
«نکنه خرابش کنی!»
«بذار من انجام بدم.»
اما اشتباه، بخشی از یادگیری است.
کودک با آزمون و خطا یاد می‌گیرد چه چیزی جواب می‌دهد و چه چیزی نه.
اگر هر بار که احتمال اشتباه وجود دارد وارد عمل شویم، ممکن است کودک به جای تجربه کردن، کم‌کم منتظر تأیید و راهنمایی بزرگسال بماند.
هدف این نیست که کودک را در موقعیت‌های خطرناک قرار دهیم؛ بلکه باید بین